Column Koen Dijkstra

Voor de tweede keer vader

Ik ben net voor de tweede keer vader geworden. Misschien ken je dat gevoel wel: je kijkt naar zo’n klein kindje en ineens schieten er allerlei gedachten door je hoofd. Je vraagt je af hoe je kind zich zal ontwikkelen. Wat voor karakter krijgt het? Welk pad zal het bewandelen? En in wat voor wereld groeit het eigenlijk op?

Op dit moment gebeurt er veel in de wereld. Soms heb ik het gevoel dat we aan de vooravond staan van grote ontwikkelingen. Wereldwijd verschuiven machtsverhoudingen, economieën staan onder druk en technologie ontwikkelt zich sneller dan ooit. Wat gisteren nog toekomstmuziek leek, is vandaag realiteit.

Naast zelfstandig schilder ben ik ook bestuursvoorzitter van Zelfstandigen Bouw en volg ik de politieke ontwikkelingen nauwgezet. Ook in Nederland staan we opnieuw aan de vooravond van veranderingen. Er ligt een coalitieakkoord en met een nieuw kabinet dat aantreedt, wordt duidelijk welke richting ons land de komende jaren inslaat.

De afgelopen jaren waren politiek gezien onrustig en onduidelijk. Voor ondernemers betekende dat uitstel van besluiten, veranderende kaders en onzekerheid over regelgeving. De hoop is dat met dit nieuwe kabinet meer stabiliteit ontstaat, want zonder duidelijkheid kun je geen toekomst bouwen.

In mijn dagelijkse werk als schilder zie ik hoe groot de afstand soms is tussen beleid en praktijk. De schildersbranche staat onder druk. Er is een nieuwe cao, die terecht inzet op rust en waardering. Maar tegelijkertijd kampt de sector met een structureel tekort aan vakmensen. De komende jaren vertrekken veel ervaren krachten. Kennis verdwijnt sneller dan zij wordt aangevuld.

We spreken graag over innovatie en kunstmatige intelligentie. Maar een gevel schildert zichzelf nog niet. Vakmanschap vraagt om mensen. En mensen vragen om waardering.

Toch blijft het imago van werken met de handen achter bij de waardering die het verdient. We klagen over tekorten, maar onderwaarderen het vak structureel. Opleidingen lopen niet vol, terwijl de vraag naar kwaliteit groeit. Dat is geen toeval, maar het resultaat van een jarenlange voorkeur voor theorie boven praktijk.

“Leven lang leren” klinkt als een mantra, maar wie zorgt ervoor dat leren aantrekkelijk en haalbaar blijft? Wie investeert in trots op het vak? Wie maakt duidelijk dat met je handen werken geen tweede keuze is, maar een bewuste en waardevolle carrière?

Al deze vragen schieten in een paar seconden door mijn hoofd, en dan kijk ik weer naar mijn pasgeboren kind. Zou mijn kind later in mijn voetsporen treden? Ook schilder worden? Werken met de handen en trots zijn op zichtbaar resultaat? Misschien wel. Misschien totaal niet. En eigenlijk maakt het niet uit welk beroep mijn kind kiest.

Wat wél uitmaakt, is of er straks gekozen kan worden in een land waar vakmanschap serieus wordt genomen, waar ondernemerschap niet wordt gewantrouwd maar gefaciliteerd, en waar stabiliteit in beleid ruimte biedt voor lange termijn keuzes. Een toekomst bouw je niet alleen met plannen, maar met vakmensen. Zonder waardering blijft elk plan een lege belofte.